Mensen met verstandelijke beperking wonen vaak bij hun ouders. Als deze op leeftijd komen, wordt dat soms moeilijker. Er moet er iets veranderen. Hieronder een voorbeeld van wat MEE is zo’n geval kan betekenen.
 
Teun is een verstandelijk gehandicapte man van 55 jaar die bij zijn vader in huis woont. Teun werkt bij de gemeenteopslag. De vader wordt echter langzaamaan te oud en Teuns acht broers en zussen maken zich zorgen. Ze bellen MEE.
 
De consulent gaat met Teun en de familie om tafel zitten om het probleem te bespreken. Teun geeft hierbij aan dat hij niet naar een instelling wil. Zelfstandig wonen valt niet goed bij de familie: de helft is voor, de helft is tegen. Vader is ondertussen in een verzorgingstehuis geplaatst en het blijkt voor Teun moeilijk om voor zichzelf te zorgen. Om hem echter te dwingen naar een instelling te verhuizen is niet aan de orde. MEE steunt de wens van de klant en dwingt niet.
 
In een bespreking met de familie gaat de MEE-consulent inventariseren wat er nodig is om Teun zelfstandig te laten wonen. In het rijtje komen dingen tevoorschijn als het regelen van de papieren en de financiën, het onderhouden van de tuin, poetsen en de was. Ondertussen wordt Teun op de wachtlijst geplaatst voor een woning.
 
In de loop van de tijd worden binnen de familie de taken verdeeld; een zwager regelt de financiën en de papieren. De MEE-consulent regelt ook dat de bewindvoering via de kantonrechter onder de verantwoordelijkheid van deze zwager komt. Een zus doet de was, een andere zus het huishouden. Een broer komt regelmatig langs voor het onderhouden van de tuin. Zo worden langzamerhand de taken verdeeld, waardoor Teun zelfstandig kan blijven wonen.
 
Inmiddels gaat de MEE-consulent een aantal keren met Teun kijken naar woningen. Teun is een man die niet gemakkelijk met veranderingen omgaat en deze moeten dan ook geleidelijk plaatsvinden. Bij de derde keer weet de MEE-consulent de juiste snaar te raken om hem te overtuigen: er is een kamertje over om zijn verzameling Dinky Toys uit te stallen. Ook wonen  er in de buurt een aantal mensen die hij kent.
 
Door het om te draaien en uit te proberen wat wèl mogelijk is, blijkt Teun prima op zichzelf te kunnen wonen met de nodige hulp van familie.